کلبه درویشی

چقدر سخته  تو چشمهای کسی که  تموم عشقترو ازت دزدید و به جاش یه  ذخم همیشگی رو قلبت هدیه داد، زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوستش داری.

چقدر سخته  دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته  تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی.

چقدر سخته  وقتی که وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوستش داری.

چقدر سخته  گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک.

 

مرا در قبر سیاهی بگذارید تا همه بدانند در سیاهیترین  تاریکی ها جان باخته ام. 

 دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند به آنچه میخواستم نرسیدم.

 دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند هیچ چیز از این دنیا با خودم نمیبرم.

چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند تا آخرین لحظه  چشم انتظار مانده ام.

موهایم را پریشان بگذارید تا همه بدانند در این دنیا هیچ امید و آرزویی  نداشتم.

 بوته گلی وحشی در تابوتم بگذارید تا به جای معشوقم همراهم باشد.

 تکه یخی روی قلبم بگذارید تا با تابش آفتاب،آب شود و به جای عزیزم برایم بگرید.

هر گاه در جای قبر من تردید داشتید قطعه سنگی را از کوه بغلتانید هر جا آرام گرفت بدانید آنجا قبر من است.  

   زندگی دیواریست تا فراسوی ابد

    سهم ما خشت و گل از دیوار است

  میزنند ثانیه ها چنگ بر آن

   دیر بجنبیم سرمان آوار است